رفتی و از تو فقط خاطره هات مونده برام

مهم نیست

مهم نیست که من دیگه تو رو کنار خودم ندارم

مهم نیست که فقط باید با یاد تو زندگی کنم

مهم نیست که خاطر هیچکی جز تو برام عزیز نبود

مهم نیست که دلم فقط برا تو می تپید

مهم نیست که می خوای منو فراموش کنی

 مهم نیست که منو با یه دنیا غم تنها گذاشتی

مهم نیست که می خوای منو به یکی دیگه ترجیح بدی

مهم نیست که من باید همیشه تو حسرتت بسوزم

مهم نیست که بعد تو احساس بودنم رو از دست دادم

مهم نیست که من برا همیشه تو قلبم عاشقت می مونم

مهم نیست که من بدون تو، تموم لحظه هام پره سکوت تنهایی شده

مهم نیست که داغ نبودتت بدجوری دلم و سوزونده

مهم نیست که من برای همیشه تنها موندم اونم فقط به خاطر تو

مهم نیست که منو با یه دنیا پره از آدمهای جورباجور تنها گذاشتی

گرچه توهم جزعی از اون آدمهای دورنگ بودی

ولی بازم مهم نیست خب هر چی بودی من باورت کرده بودم

مهم نیست که تو منو به بازی گرفتی منم شده بودم بازیچه دستت

الحق که بازیگردان خوبی بودی

مهم نیست که منو دیگه دوست نداری گرچه از اولش هم دوسم نداششتی

مهم نیست که منو از خودتت روندی

مهم نیست که تو منو اصلن باور نداشتی

مهم نیست که تو گرمای عشقمو باور نداشتی

مهم نیست نیاز بودنم رو ندیدی

مهم نیست که واژه عشقو به گند کشیدی

مهم نیست که با من نموندی

مهم نیست که تنها آرزوم رو نشنیده گذاشتی و رفتی

نمیدونم چرا

آخه من که کاری نکرده بودم

قطره اشکام دیگه امونم رو بریدنند

نمیدونم دیگه چیکار کنم

مهم نیست ...

به انتهاي احساسي ارام انديشيدم        

 به انچه که ارامشي بزرگ است

در نهايت تصويري عاشقانه                

به دنبال نگاهي عاشق اما محروم

تصويري که سهمي از ان نداشتم          

فقط حس مي کردم ارامشي بزرگ است

پاکي ان احساس روحم را نوازشي داد  

از خود پرسيدم پاکترين عشق کجاست؟

که از هوي و هوس راهش جداست     

ناگهان حس کردم طراوتي بر وجودم باريد

انقدر ارام شدم که زجر دنيا فراموشم شد 

بله پاکترين احساس همان تصوير خيالم بود

از جنس باران که مرا جان بخشيد 

از باران هم پاکتر مگر مي شود بود

گفتم شايد اين عشق پاک مرا بشويد  

مرا از عشق سيراب کند

اين احساس که از آسمان باريد     

از جنس باران بود بر خاک تشنه و نا چيز

و حالا من هم قدري پاک شده ام     

تصوير خيالم مرا تا اوج برد و ارام کرد

نگاهت ،بيانگر راز دلت نبود !
کاش اينچنين بود ....نمي دانم
رفتنت را ،به پاي کدامين گناه خود بگذارم ؟
عشقم ؟صداقتم ؟شايد هم صميميتم ؟
بگو تا بدانم !من که تو را
بارها و بارها از آن خود دانستم ،
حال چگونه باور کنم که مـــــــــــــــرا
براي هميشه تا ابد و قيامت
ترک کرده اي !.....
چگونه ؟

چگونه باور کنم ؟؟؟؟؟؟؟

گفتم که بی بهارم شوق ترانه ام نیست  گفتا بیا به گلشن شور ترانه با من

گفتم بهانه ای نیست تا پر زنم به سویت گفتا تو بال بگشا راه بهانه با من

گفتم به فصل پیری در من گلی نروید گفتا که من جوانم فکر جوانه با من

گفتم زعشق بازی در کس نشان ندیدم زر بوسه بر لبانم گفتا نشانه با من

گفتم دلم چو مرغیست گز آشیانه دور است  دستی به زلف خود زد گفت آشیانه با من

گفتم زمهربانان روزی گریزم آخر گفتا که مهربان باش اشک شبانه با من

اره اون هی  گفت و گفت و گفت و منو انداخت تو راهی که دیگه آخرش نفهمیدم چی شد .

آری ، دوست داشتن آغاز راه است

گرچه پایان راه ، ناپیداست

من به پایان راه دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست .

اينگونه با من چرا؟؟؟!!!...

او که رسید نغمه دلم را نواخت

دلم لرزید و با نگاهش همراه گشت

تازه یافته بودم ، یه همدم ، یک همراز

اما مدتی است که نگاهش با من غریبه است